Paces through Eternity

من اگه آدم نمی‌شدم، حتماً خدا بودم.

 

حقیقت‌هایی خواستنیم شده که می‌دانم آن‌ها را نه در شعرها و کتاب‌ها، نه در فلسفه، نه در گفتگویمان، نه در درون و نه در بیرون نمی‌توانم بیابم و نمی‌دانم آن‌ها را کجا بیابم.

شاید؛ هنگامی که تنها، شب، در سکوتی بزرگ، با دو چشمی بسته و پایین‌تر از سیاه‌سنگ، یا همان امیری، باد با دمِ گرم نفسم مخالفت می‌کند، بیابم.

نمی‌دانم...

خسته، نیستم. می‌گفت همیشه به خودتان تذّکر دهید که خسته نباشید!، شب دراز است!...

عاطفه، غریب مانده و ترسناک، گاهی مانند چوب کبریتی که آتش آن به نزدیک انگشتان رسیده؛ مبادا بسوزم.

می‌خواهم اتفاقاً همه‌ی نقیض‌ها را یک‌جا جمع کنم؛ می‌دانید که، تمام این داستان‌ها تمام می‌شود اگر شب و روز را دست در دست هم ببینند.

هه!؛

من، حتماً خدا بودم...

/ 4 نظر / 8 بازدید
فطرس

سلام هومايون عزيزم... چطوری؟ مدت هاست که بی خبرم ازت! هر جا هستی موفق باشی داداشيه گلم....

سميرا

تو را سجده ي شكر واجب،كه آدم شدي... كامنت مي خواد ؟ راجع به همه ي اينا حرف زديم.

نجمه

پس جاشون کجاس راستی راستی... اگه خدا بودی جاشون رو معين می کردی؟

درود بر خالق این موجود ...