کوهستان

خرداد

 

بیایید ما هم “مذاکره بازی” کنیم!...

 

این روزهای من پر شده از شلوغی‌ها. شلوغی‌های کاذب؛ شلوغی‌هایی که خودم ساختمشان برای خودم. قیمت تمام شده‌ی این شلوغی‌ها زیاد بوده، و این بوده که از خودم، این خود عزیز!، جاماندم. می‌دانی جا ماندن از خودت یعنی چه؟!، یعنی حواست به عقربه‌های تند ساعت نیست، حواست به اردی‌بهشت نیست، حواست نیست که دریایی که می‌خواستی اجازه‌ی امواجش را هم از تو بگیرد، جا مانده پشت سر آن کوه و آن کوه و آن کوه...

شعر نمی‌گویم، امّا شاکر شاعر خردادم. شب خرداد گذشت، درست به‌همان آرامی مرثیه، برای من امّا نه با مذاکره و مذاکره‌بازی؛ که انتخاب کردم بین “سرخط خبرهای روز” و “سر خط خودم”. مثل این‌که روزهای اوّل خرداد روزهای انتخاب بوده و هست.

بگذریم، سر خط من هر چه باشد از آن‌ها نمیگذرم.

 

 

برای خودم می‌نویسم.

   + همایون ; ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٤ خرداد ۱۳٩۱