کوهستان

برای تنهاییت سکوت کن..

انگار پشت این شب روشنیه، ساده بودن، خنکی.. لغزیدن دل.. قطره‌های کم باران..

سیاه امّا روشن، مثل چادر سفید مادر..

عجیبه...

نمی‌دونم.. "نمیدونم" شده ورد زبونم..حیله‌ی تازه‌ی خودمه به خودم، به خودم میگم "من نمی‌دونم".. نمی‌دونم، شاید..

دلم میگه " شب روشنه.."؛ امّا با یه "نمی‌دونم.."، شاید دل منم حیله‌گره.. لغزیده دلم،

خنکه..

 

   + همایون ; ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٩ اسفند ۱۳۸٦